TO ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ 19/1/20
  • μέγεθος γραμματοσειράς +

19 Ιανουαρίου 2020
(1 Ψήφος)

Καλημέρα Volvinews, καλημέρα στους αναγνώστες μας, καλημέρα σε όλο τον κόσμο...Είναι πάντα μια καλή μέρα αν βάλουμε λίγο χαμόγελο και λίγη "ζεστασιά" σε όλα!

Άντε λοιπόν φτιάξτε το καφεδάκι σας και πάμε να τον απολαύσουμε παρέα...Με αφορμή την εξαιρετική κινηματογραφική ταινία "ΕΥΤΥΧΙΑ" θα αναφερθώ σήμερα στην Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, την μεγάλη αυτή στιχουργό που τραγουδήθηκε από το πανελλήνιο αλλά δοξάστηκε κατόπιν εορτής!

Γεννημένη στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας το 1893 ή το 1896 όπως η ίδια ισχυριζόταν, η Ευτυχία είχε από μικρή έφεση στα γράμματα. Έτσι φυσιολογικά έγινε δασκάλα, ένα λειτούργημα που το εξάσκησε ελάχιστα. Παντρεύτηκε νωρίς, όπως παντρεύονταν τότε οι γυναίκες, περί τα μέσα της δεκαετίας του '10, τον αρκετά μεγαλύτερό της έμπορο Κωστή Νικολαΐδη, αποκτώντας μαζί του δύο κορίτσια, την Καίτη και τη Μαίρη. Μετά τη σφαγή του Αϊδινίου, τον Ιούνιο του 1919, η Ευτυχία μαζί με τη μητέρα της Μαριόγκα και τις δύο κόρες της θα φύγουν με προορισμό τη Σμύρνη (βορειοδυτικά), αλλά τελικά θα βρεθούν σε αντίθετη κατεύθυνση (νοτιοανατολικά) στην Αττάλεια (παραλιακή πόλη) και από εκεί στην Ισπάρτα (βόρεια της Αττάλειας, στο εσωτερικό της Τουρκίας). Μετά την κατάρρευση του μετώπου οι τέσσερις γυναίκες θα βρεθούν και πάλι στην Αττάλεια και από εκεί, με κάποιο από τα καράβια που διέσωζαν τους πρόσφυγες πλέον μικρασιάτες Έλληνες, θα φθάσουν στη Λέρο και από εκεί στον Πειραιά, με την Ευτυχία να ξεκινά τη ζωή της όχι από την αρχή, αλλά από το μηδέν. Ο άντρας της είχε σωθεί κι αυτός κι είχε φθάσει στην Ελλάδα με άλλο καράβι. Περί το 1924 η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου θα γνωρίσει τον Νίκο Αλεξίου, που ήταν κάτι σαν ιμπρεσάριος και ο οποίος τη βοήθησε στο να συστηματοποιήσει τη θεατρική πορεία της. Μάλιστα, υπάρχουν φήμες πως εκείνη την εποχή εμφανιζόταν στο θέατρο ως Ευτυχία Αλεξίου, κάτι εξ αρχής προκλητικό, καθότι ήταν ακόμη παντρεμένη με τον Νικολαΐδη. Κάπου προς τα τέλη της δεκαετίας του '20 η Ευτυχία Νικολαΐδου (όπως ήταν ακόμη το επώνυμό της), η οποία ουσιαστικά κι όχι τυπικά, έχει χωρίσει με τον πρώτο άντρα της, γνωρίζει τον αστυφύλακα Γιώργο Παπαγιαννόπουλο, τον οποίον και ερωτεύεται τρελά. Ασχολείται πάντα με το θέατρο, αλλά ασχολείται και με την ποίηση. Και κάπως έτσι το 1931, ως Ευτυχία Νικολαΐδου πάντα, τυπώνει ένα βιβλίο με ποιήματα της, που το αποκαλεί "Πνοές".

Το 1932 ο πρώτος άνδρας της πεθαίνει (αν και στην ταινία διαφέρει αυτό) κι έτσι μπορεί πλέον να παντρευτεί τον Παπαγιαννόπουλο, κάνοντας μια νέα αρχή στη ζωή της. Παίζει στο θέατρο και γράφει όχι μόνο ποιήματα, αλλά και στίχους, όπως φανερώνει μια δημοσίευση στην εφημερίδα Μακεδονία της 15ης Ιανουαρίου 1932. Το στιχούργημά της «Λενιώ» θα μπορούσε να γίνει τραγούδι... Η περίοδος αυτή, στα χρόνια του '30, ήταν μάλλον δημιουργική για την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Υπό την έννοια πως συνεχίζει να παίζει στο θέατρο, να γράφει στίχους ή ποιήματα, ζώντας μια ήσυχη ζωή, μαζί με τον νέο σύζυγό της, τη μητέρα και τις κόρες της, που εν τω μεταξύ έχουν μεγαλώσει. Μάλιστα η πρώτη κόρη της Μαίρη Νικολαΐδου ή Λαΐδου ακολουθεί την πορεία της στο θέατρο, εκεί όπου θα γνωρίσει τον ηθοποιό Φραγκίσκο Μανέλη (1911-1978), τον οποίον και θα παντρευτεί. Από το γάμο τους θα γεννηθεί η Ρέα Μανέλη, γνωστή χορεύτρια του μουσικού θεάτρου.Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου μπήκε στο κύκλωμα του λαϊκού τραγουδιού γνωρίζοντας τη Μαρίκα Νίνου –που δούλευε στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '40 ως ακροβάτισσα– μέσω του Φραγκίσκου Μανέλη. Η Νίνου ήταν εκείνη που θα τη σύστηνε στον Τσιτσάνη.

Η αρχή της δεκαετίας του '50 την βρίσκει ανανεωμένη, μέσα από την καθολική επαφή της πια με τον λαϊκό στίχο, αλλά η ζωή θα της δείξει και μια και δυο φορές το σκληρό της πρόσωπο. Έχει ήδη πεθάνει η μητέρα της από το 1945, στα μέσα της δεκαετίας θα χάσει τον άντρα της Γιώργο Παπαγιαννόπουλο, ενώ το 1960 χάνει πολύ αναπάντεχα και την κόρη της Μαίρη Λαΐδου. Τα χτυπήματα είναι απανωτά για την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, που καλείται για άλλη μια φορά να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της ζωής. Δεν είναι εύκολο, το χαρτοπαίγνιο κι ο τζόγος, είναι μία από τις διαφυγές της. Η άλλη είναι η στιχουργική, από την οποία συμπληρώνει τα προς το ζην, για να ικανοποιεί και το πάθος της και κάποιες από τις ανάγκες της. Η Παπαγιαννοπούλου δεν είχε καλή σχέση με τα λεφτά, δεν αγαπούσε το χρήμα. Ό,τι διεκδικούσε και μάζευε το χάλαγε την ίδια ώρα, οπότε ήταν μονίμως στο άσο.
Στις αρχές του '70 η υγεία της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου γίνεται όλο και πιο εύθραυστη. Πλησιάζει εξάλλου τα 80. Μάλιστα κάποια στιγμή θα αποκτήσει ευρύτερη δημοσιότητα η κατάστασή της (Νοέμβριος 1971), καθώς γράφτηκε στις εφημερίδες πως ήταν κατάκοιτη, άπορη και χωρίς οικονομικά μέσα. Όπως κι αν είχαν τα πράγματα, λίγο καιρό αργότερα η 79χρονη Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου θα έμπαινε για ακόμη μία φορά στο νοσοκομείο, αφήνοντας στις 7 Ιανουαρίου 1972 την τελευταία της πνοή, με λίγους ανθρώπους να της συμπαρίστανται εκείνες τις πολύ δύσκολες στιγμές της. Ένας απ' αυτούς ήταν ο συνθέτης, τραγουδιστής, φίλος και συνεργάτης της Κώστας Καρουσάκης.

Αυτά λοιπόν από εμένα για το Σαββατοκύριακο, αν δεν έχετε δει την ταινία "ΕΥΤΥΧΙΑ", αξίζει να την δείτε και σας εύχομαι μια καλή και δημιουργική εβδομάδα!

"Μ' ένα όνειρο τρελό"...Στίχοι : Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου - Μουσική : Απόστολος Καλδάρας

Πηγή: www.lifo.gr




 

K2_LEAVE_YOUR_COMMENT

Σιγουρευτείτε πως έχετε εισάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το σύμβολο (*). Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Top